عبدالله پسر طاهر
عبدالله طاهر پیش رسیدن به حکومت، در رقه جانشین پدرش بود. وی به سال 211 هجری با هجوم به رمله و دمشق سراسر شام را تصرف کرد. سپس به اسکندریه حمله کرد و بدین ترتیب مصر را برای عباسیان به ارمغان آورد.
پس از وفات مامون خلیفه جدید المعتصم بالله نیز عبدالله را در مقام خود ابقا کرد و این گونه استقلال طاهریان دگر بار تثبیت شد.
عبدالله طاهری در ابتدای سلطنتش به دینور رفت و در آنجا رهبری مبارزه با قیام بابک خرم دین را بر عهده گرفت. او توانست با کمک افشین اشروسنه ای (یکی از سرداران عباسیان) قیام بابک را فرو خواباند.
پس از بابک در مازندران نیز قیامی به رهبری مازیار بر ضد عباسیان و طاهریان رویداد. عبدالله نیز عمویش حسن پوشنگی را در راس سپاهی به گرگان و طبرستان فرستاد و شورش مازیار فروخوابید.
مازیار و بابک هر دو توسط عباسیان اعدام شدند.
پس از اعدام مازیار و بابک، حوزه اقتدار ایشان به طبرستان و آذربایجان رسید و قدرت طاهریان نیز به اوج خود.
قلمرو عبدالله از یک سو به فرغانه و چاچ (در شرق) و از سوی دیگر به حلوان و آذربایجان (در غرب) می رسید.
عبدالله پس از 17 سال فرمانروایی به سال 230 هجری درگذشت.
پس از عبدالله پسرش طاهر به امارت رسید.